Bir Kadın Dünyayı Değiştirebilir
Bu yıl Türkiye Diyanet Vakfı gönüllüsü olarak vekâletle kurban organizasyonu kapsamında Kamerun’a gitme fırsatı buldum. Günler boyunca kurban emanetlerini ihtiyaç sahiplerine ulaştırırken farklı hayatlara, farklı hikâyelere ve farklı insanlara tanıklık ettik. Ancak Ngaoundéré’de ziyaret ettiğimiz bir yetimhane, bütün yolculuğun en unutulmaz duraklarından biri oldu.
İsmi de çok etkileyici…
Star of Hope/Umudun Yıldızları
Yetimhanenin avlusunda otururken aklıma yıllardır anlatılan o meşhur hikâye geldi.
Bir adam sahilde yürürken kıyıya vurmuş binlerce deniz yıldızı görür. Bir çocuk deniz yıldızlarını tek tek alıp denize atmaktadır. Adam yaklaşır ve sorar:
“Evlat, burada binlerce deniz yıldızı var. Sen birkaç tanesini denize atsan ne değişecek ki?”
Çocuk elindeki deniz yıldızını suya bırakır ve cevap verir:
“Ama onun için çok şey değişti.”
Ngaoundéré’de gördüğüm çocuklar bana bu hikâyeyi hatırlattı. Her biri hayatın sert dalgaları tarafından kıyıya vurulmuş birer deniz yıldızı gibiydi. Kimisi anne-babasını kaybetmiş, kimisi yoksulluğun ağır yükü altında büyümeye çalışıyordu. Fakat bir insanın merhameti onların hayatlarını yeniden şekillendiriyordu.
Ziyaret ettiğimiz yetimhanenin kurucusu Carine Mbazo’o isimli bir kadındı. İmkânların son derece sınırlı olduğu bir bölgede, onlarca çocuğa yuva olmaya çalışıyordu. Çocukların eğitiminden beslenmesine, barınmasından günlük ihtiyaçlarına kadar her şeyle yakından ilgileniyordu.
O gün yetimhaneyi gezerken, onun çocuklarla kurduğu ilişkiyi ve onlara yaklaşımını gördüğümüzde aslında bir kurumdan çok bir adanmışlık hikâyesiyle karşı karşıya olduğumuzu hissettik.
Dünyayı değiştirmek için bazen büyük servetlere, büyük organizasyonlara ya da büyük unvanlara ihtiyaç olmadığını bir kez daha anladım. Bazen bir insanın vicdanı, onlarca hayatın kaderini değiştirebiliyormuş.
Ziyaretimizin sonunda kendisiyle sohbet ederken arkadaşlarımızdan biri samimi bir şekilde, “İnşallah bir gün İslam’la da müşerref olursunuz.” dedi.
Carine Hanım hiç tereddüt etmeden gülümsedi ve şu cevabı verdi:
“Olacağım…”
Belki bir cümleydi sadece.
Ama o an hepimizi derinden etkiledi.
Çünkü bazen insanların kalbine dokunan şey uzun konuşmalar değil, gördükleri samimiyet ve yaşadıkları iyiliklerdir. O cümlede bir arayışın, bir yakınlığın ve belki de henüz tamamlanmamış bir yolculuğun izleri vardı.
Bugün dünyanın birçok yerinde insanlar birbirlerini dinleri, mezhepleri, etnik kökenleri veya siyasi görüşleri üzerinden tanımlıyor. Oysa Ngaoundéré’de gördüğüm manzara bana insanlığın bundan çok daha temel bir hakikati olduğunu gösterdi. Bir çocuğun açlığı din sormuyor. Bir yetimin gözyaşı milliyet tanımıyor. Şefkat ise tercümeye ihtiyaç duymuyor.
Kur’an-ı Kerim’de yetimlere gösterilen hassasiyetin hikmetini o gün daha iyi anladım. Yetime sahip çıkmak sadece bir yardım faaliyeti değildir; insanlığımızı koruma çabasıdır. Çünkü bir toplumun vicdanı, en zayıfına nasıl davrandığında ortaya çıkar.
Yetimhanede dolaşırken çocukların gözlerinde hüzünden çok umut gördüm. Bunun sebebi bütün sorunlarının çözülmüş olması değildi. Hayatları hâlâ zorluklarla doluydu. Ama artık kendilerini sahipsiz hissetmiyorlardı.
İşte o anda anladım ki bir kadın gerçekten dünyayı değiştirebilir.
Belki bütün dünyayı değil…
Ama bir çocuğun dünyasını değiştirebilir.
Sonra bir çocuğun değişen dünyası başka hayatlara dokunur.
Ve iyilik, denize bırakılan o deniz yıldızları gibi dalga dalga yayılır.
Ngaoundéré’den ayrılırken geride sadece bir yetimhane bırakmadım. İnsanlığın hâlâ yaşadığına dair güçlü bir hatırayı da kalbime aldım.
Çünkü bazen bir insanın dokunduğu hayatlar, bütün istatistiklerden daha büyük bir hikâye anlatır.
Ve bazen, gerçekten de bir kadın dünyayı değiştirebilir.
