“RAB OLARAK ALLAH’A, GANİMET OLARAK PEYGAMBER’E RAZI OLDUK”
Hz. Peygamber, Huneyn gazvesinden sonra ganimet mallarından Beytü’l-mâl hissesi olarak ayrılan ve harcama yetkisi tamamen kendisinde bulunan Humus’tan müellefe-i kulûb (kalbleri İslâm’a ısındırılacak kimseler)’a bol ihsanlarda bulundu.
Bunlar daha ziyade, Mekke fethi ile yeni Müslüman olmuş Kureyşliler ve Kureyş reisleri ile bazı bedevî kabile reisleri idi. Bu fondan, samimi Müslümanlara, bu arada Ensâr’a hiç hisse verilmemişti. Çünkü onlar İslâm’a mal kaygısıyla bağlı değildiler. Ama bu dağıtım bazı sızlanmalara, hatta itirazlara sebep teşkil etti.
Ensâr içerisinde bulunan bir münafık: “Bu, Allah’ın rızası gözetilmemiş bir dağıtımdır.” dedi. Diğer kabile reislerine oranla kendisine daha az ganimet verilmiş olan Süleym kabilesi reisi Abbâs b. Mirdâs, söylediği bir şiirle bu duruma itiraz etti. Bunlara karşı Peygamber Efendimiz sabır gösteriyor ve mümkün olduğu derecede istekleri yerine getiriyordu.
Bu sırada Temîm kabilesinden Zü’l-Huveysıra adında biri, Hz. Peygamber’ın karşısına çıkıp kaba bir şekilde: “ÂDİL OL EY MUHAMMED! SENİN ADİL DAVRANMADIĞINI GÖRÜYORUM.” deme küstahlığında bulundu.
Bu tavrına karşı Ashab-ı Kirâm’dan bir kısmı onu öldürmek için Hz. Peygamber’den müsaade istedilerse de Peygamber Efendimiz buna izin vermedi ve: “BUNUN ÖYLE TARAFTARLARI OLACAK Kİ, BUNLARIN NAMAZI KARŞISINDA SİZDEN BİRİ KENDİ NAMAZINI AZ GÖRECEK; BUNLARIN ORUCU KARŞISINDA KENDİ ORUCUNU AZ BULACAK. BUNLAR KUR’AN OKUYACAKLAR; AMA KUR’AN BOĞAZLARINDAN AŞAĞI İNMEYECEK. BUNLAR, OKUN AVI DELİP SÜRATLE ÇIKIP GİTTİĞİ GİBİ İSLÂM’DAN SÜRATLE ÇIKACAKLAR… ” buyurdu.
Fakat bu sırada Hz. Peygamber için bütün bunlardan daha üzücü bir hâdise cereyan etti. Münafıklıkla itham edilemeyecek ve İslâm’a aslında samimiyetle bağlı bazı Ensâr gençlerinde bu dağıtım dolayısıyla sızlanmalar görüldü. Bunlar: “Allah, Rasûlüne rahmet etsin; kılıçlarımızdan henüz Kureyşliler’in kanı akarken Rasûlullah bizi bırakıyor da Kureyşliler’e ihsânda bulunuyor!” diyorlardı.
Dostlarından gelen bu sözleri duyunca fevkalâde üzülen Peygamber Efendimiz, tüm Ensâr’ı toplayıp, kulağına gelen sözlerin mahiyetini sordu. Ensâr ileri gelenleri ve büyükleri, kendilerinin ve Ensâr’ın büyük çoğunluğunun da bu sözleri tasvip etmediklerini, ancak bazı Ensâr gençlerinin art niyet taşımaksızın, sadece kendilerine de ihsanda bulunulmasını arzu ederek böyle söylediklerini belirtip onlar adına özür dilediler.
Bunun üzerine Peygamber Efendimiz kalkıp etkili bir konuşma yaptı.
Konuşmasında: “Ey Ensâr! Kendilerine mal verdiğim bu adamlar, mal ve mülkleri ile DEVE VE KOYUN SÜRÜLERİ İLE YURTLARINA DÖNERKEN, siz aranıza ALLAH’IN RASÛLÜ’NÜ ALIP MEMLEKETİNİZE DÖNMEYE RAZI DEĞİL MİSİNİZ? BENİM HAYATIMDA SİZİNLE, ÖLÜMÜM DE SİZİNLE. Ben, bu kimselere ancak kalplerini İslâm’a kazanmak için ihsanda bulunmuşumdur” buyurarak bu dağıtımının hikmetini açıklıyor, bu arada Ensâr’a verdiği değer ve önemi de belirtiyordu. Rasulullah’ın konuşmalarından sonra tüm Ensâr, büyük bir heyecan ve gözyaşı içinde O’ndan özür dilediler ve RAB OLARAK ALLAH’A GANİMET OLARAK PEYGAMBER’E RAZI OLDUK DEDİLER…
Selametle Kalın
