ÖLDÜRDÜĞÜ İNSANLAR AHİRETTE ONA HİZMET EDECEKMİŞ
Türklerin yüzyıllardır göçebe yani konargöçer yaşadıklarını biliyoruz. Bu göçlerin sonucunda da pek çok medeniyet ile etkileşime girmişlerdi. Haliyle bu etkileşim kendi yaşantılarına da yansıyordu. Bu süreçte eski Türkler öyle bir etkileşim yaşamışlardı ki bu etki, bozkırın sert rüzgârlarını bile durdurabilen mezar taşlarına kadar yansımıştı. Bu etki, adını balbal diye isimlendirdiğimiz taşlardı.
Şaman inancına göre bir kişi hayatı boyunca kaç kişiyi öldürdüyse o kişi kadar mezar taşına heykeller yapılırdı. Hatta bazı durumlarda öldürdükleri kişinin heykeli bile yapıldığı bilinmektedir. Türkler, Şaman inancından öyle bir etkilenmişti ki kendileri de mezarlarında bu inancı uygulamaya başlamışlardı. Böylece öldürdükleri kişinin heykellerini kabirleri üzerine dikiyorlardı. Bu durumun arkasında yatan sebep ise ahirette öldürdükleri kişi veya kişilerin kendisine hizmet edeceği düşüncesiydi.
Aslında bakacak olursak buradan şu sonuca varıyoruz. Şamanizm inancında ahirete iman varken ahirette yargılanma düşüncesi yoktu. Aksine bir kişi hayattayken ne kadar çok insanı öldürürse ahiret gününde kendisine hizmet edecek o kadar çok kişi olacak diye düşünülürdü. Hatta yaşayanlar da bir mezarın başında ne kadar çok balbal görürlerse o kişiyi kahraman sayıyorlardı ve mezarına saygı duyuyorlardı.
Günümüzde modern toplumlar bu inanışa eleştirel hatta sert bir şekilde baksa da aslında çoğu balbal bize tarihi bazı gerçekleri sunmaktadır. Bu sebeple günümüzde balbal geleneği kültürel miras olarak karşımıza çıkmaktadır.
