SON GECE
Soğuk ve yorucu bir günün ardından gelecek güzel günlerin hayaliyle sıcacık yatağında derin bir uykuya dalmıştı. Kendine geldiğinde önce olanları hatırlamaya çalıştı. Üzerindeki enkazın ağırlığı bedenini esir alsa da bilinci yerine gelmişti. Son bir gayretle cevap vermek için çabaladı. “buradayım, yardım edin” diye haykırabilmek için nefesini zorladı, ancak çabası dudaklarını kımıldatmaktan öteye gidemedi.
“ Sesimi duyan var mı?” diye son bir ümitle tekrar bağırdı görevlilerden biri. Çağrısına cevap alamayınca yanındakilere: “burada da kimse yok sanırım, günlerdir bir hayat belirtisi bulamadık, bir de diğer bölümü son kez kontrol edelim. Oradan da bir sonuç çıkmazsa bu enkazda arama kurtarma çalışmalarını sonlandıralım.” Diyerek uzaklaştılar.
Uzaklaşan sadece görevliler değildi onun için. Hayata tutunacağı son ümit de kayboluyordu. Umutların tükendiği noktaya ulaşmıştı.
Kolunu hareket ettirmek istedi, ancak parmağını bile kımıldatamadı. Bedeni, üzerine çöken duvarın ağırlığı altında çaresiz, beynin komutlarına cevap veremiyordu. Acı da hissetmiyordu. Hissedebildiği çaresizliğin ve yalnızlığın ta kendisiydi.
Ne zamandır bu haldeyim? Diye sorguladı zamanı. Zaman, dedikleri kavramın bir anlamı var mıydı acaba? Zaman ve mekân geçerliliğini yitirmişti. Yavaş yavaş hafızasını toparlamaya başladı. Eşim mutfaktaydı en son, acaba onu çıkarabildiler mi? Seslensem duyar mı diye dudaklarını kıpırdatmayı denedi ama nafile. Dili bile dönmüyordu. Yutkunmak istedi olmadı. Susuzluktan boğazının kuruluğunu hissetti. Ya çocuklarım? Onlar evde değillerdi, muhtemelen kurtulmuşlardır.
Kurtulsalardı enkazın başındadırlar muhtemelen diye düşündü. Bir ümit belirdi yüreğinde. Yavrularım beni elbet kurtarmaya gelecektir. Sonuna kadar direnmem lazım. Pes etmek yok. Kızı geldi gözünün önüne. Beyaz gelinlikler içinde. Ne de güzel olmuştu kınalı ceylanım. Kendi elleriyle kurmuştu yuvasını. Ya oğlum? Mezuniyetine az kalmıştı. Tören hazırlıklarına bile başlamışlardı. Ay sonu eşiyle beraber gideceklerdi.
Çok zor günleri olmuştu. Neleri atlatmamıştı ki? Bunun da üstesinden gelecekti. Daha yapacak çok işi vardı. Sahi kaç gün olmuştu acaba? Okullar da kapanmıştır muhtemelen diye iç geçirdi. Bu sınıfı da mezun edeyim, öyle emekli olurum artık diye plan yapıyordu. Güzel bir şey olmalıydı emeklilik. Gündelik koşuşturmacalardan kısmen de olsa uzaklaşıyor olmalı insan. Plan değişti mi acaba?
Hayatı film gibi aktı gözlerinin önünden. Sanki hepsi bir anda olup bitmiş gibiydi. Bu kadar kısa mıydı? Bu muydu hayat? Hayat diye bir şey var mıydı acaba? Ya öteki hayat dedikleri? Zannedersem çok yakınım diye düşündü. “Hazır mıydım acaba?”
Çok şükür inancım tam diye düşündü. Bir an, deli sorular belirdi zihninde. Ya öbür taraf yoksa? Ya her şey bir hayalden, kurgudan ibaretse? Ya boyut değiştirip başka bir evrende yaşamaya devam edecekse? Gerçeklik algısı yavaş yavaş kaybolmaya başlamıştı. Ya gerçek dedikleri olgu ve algılar zihindeki yansımalardan ibaretse?… Boşa mıydı mücadeleleri, hedefleri ve ümitleri… Ya da ölürse, dedikleri gibi sorguya çekilip cennete yada cehenneme gidecekse? İyi bir insan olmaya çalıştım diyerek teselli etmeye çalıştı kendini. Neye göre iyi?… Cevabını aramak zihnini iyice bulandırdı.
Gözlerini açmaya çalıştı. Her yer karanlıktı. Açabilse de ne görmeyi bekliyordu acaba? Belki gecedir diye düşündü. Gün ağarınca belki tekrar gelirler. Bir çıkarırlarsa bambaşka bir insan olacağım diye yalvarmaya başladı yaratanına. Herkese iyilik yapacaktı, elinden geldiğince sınıfındaki muhtaç çocukların eğitimlerini karşılayacaktı, kimsenin kalbini kırmayacaktı, yalan söylemeyecekti, eşini üzmeyecekti, ilerde lazım olur diye biriktirdiği paraları fakir fukaraya dağıtacaktı, emekli olunca yaparım diyerek ötelediği her şeyi yapacaktı, alnını secdeden ayırmayacaktı…
Birden bir aydınlığın içinde buldu kendini. Bembeyazdı her yer. Bedenini geride bırakırken gerçeğe çoktan ulaşmıştı…
